Athene noctua

revolta. [scena wycięta]

2012-02-07T00:25:00.001+01:00

OSOBY:

- Edwin

- Protestujący

[Znajdujemy się na ulicy pełnej zamaskowanych PROTESTUJĄCYCH. W tle widać sklep z rozbitą szybą i mur pomazany sprayem. Powiewają sztandary i transparenty, wszędzie latają ulotki. Wchodzi EDWIN i staje w pobliżu, przyglądając się PROTESTUJĄCYM]

JEDEN Z PROTESTUJĄCYCH [do EDWINA]: No, co tak stoisz?

DRUGI Z PROTESTUJĄCYCH [j.w.]: Może byś się tak do nas przyłączył?

EDWIN [nie patrząc w ich stronę]: Pomyślę nad tym.

[Zakłada kaptur na głowę, otula się szczelniej czarną ortalionową kurtką i wychodzi]

Threetops

2012-01-02T11:50:00.007+01:00

Dance, dance, dance, dance, dance

To the radio!

Odgrywałem To wiele razy

Elektronicznie i myślowo.

I to było OK,

Ale bez szału.

Włączyłem Radio,

Nastawiłem jak 3eba

I usłyszałem To znowu.

Raz.

[z zapowiedzią, z komentarzami, z Innymi]

I to było Coś

I z szałem.

Konsultacja

2011-12-26T21:01:00.005+01:00

[J/E]:

Trzeba być z.

[M/E]:

Jak być nad?

Lilith [REM#5]

2011-12-11T23:48:00.001+01:00

Szliśmy razem

Jakąś drogą między polami i wzgórzami,

Rozmawiając o dwóch Braciach

(których lubię sobie wyobrażać, jako dwóch jaskiniowców, którzy pobili się, bo jednemu na ołtarzu paliło się lepiej niż drugiemu)

Pogadaliśmy trochę,

A potem powiedziała, że już muszę iść.

I poszedłem.

Cube

2011-11-24T13:04:00.004+01:00

Siadywałem tam po kątach,

Chodziłem od ściany na ściany

Stawałem na środku,

Patrzyłem

(w podłogę, w sufit, w ściany)

I wymyślałem:

poezje, prozy, dramaty,

muzykę, słowa, rytm,

języki, alfabety, cyfry,

religie, filozofie, systemy,

teorie, prawa, twierdzenia,

czasem jakieś żarty

I w końcu drzwi się otworzyły

(na początek oślepiło mnie światło),

Więc wyszedłem z tym, co wymyśliłem,

A tam

(gdzieś, kiedyś, jakoś, u kogoś)

to było
już.

Tyto alba

2011-11-10T13:08:00.000+01:00

Poszedłem między góry

Wieczorem. Było ciepło,

A księżyc - jasny, pełny

Dodawał mi odwagi.

Szedłem przed siebie wolno,

Nie patrząc dokąd idę

I myśląc, medytując

O wszystkim, co mnie trapi.

W końcu się zatrzymałem,

Myśląc: "Już czas do domu".

Lecz gdy się odwróciłem,

Dokąd pójść? Nie wiedziałem!

Zbyt wiele dróg i ścieżek

I tylko jedna dobra,

Jednak w swym zamyśleniu

Musiałem ją gdzieś zgubić.

I wtedy, gdzieś w pobliżu

Jej zew dobiegł mych uszu,

A potem usłyszałem

Trzepot pierzastych skrzydeł.

Sfrunęła wprost na ścieżkę,

Przyjrzała mi się bacznie

I głowę obróciła

W tył, oceniając drogę.

A potem rozpostarła

Kremowo-złote skrzydła,

Mrugnęła czarnym okiem,

Mówiąc mi: "Szybko, za mną!"

Więc podążyłem za nią

I tak mknęliśmy wspólnie

Wśród skał i drzew i krzaków

Tą jedną, dobrą drogą.

(jakimś dziwnym sposobem

wiedziałem, że ta droga

jest dobra - w jakiś sposób

ufałem przewodniczce)

I wreszcie mnie wywiodła

Spomiędzy dróg i ścieżek

Tam, gdzie już potrafiłem

Sam znaleźć swoją drogę.

A ja jej powiedziałem:

"A teraz TY chodź ze mną".

Siadła mi na ramieniu

I razem szliśmy dalej.

Oevvellaedh'elle IV

2011-11-07T12:48:00.003+01:00

Oye, l'hem'he h'gheue at'ho Oevvellaedh'elle,

Ou'herrhe l'haelle Oevvelleheze ha'thvvelleh

Ou'herre t'ea Oevvelleheze zhlh'yey'peh z'heu vvhelleh,

Oye, l'hem'he h'gheue at'ho Oevvellaedh'elle!

Oye, h'dh'eh'rzhe aht'e Thyt'hoh,
A'vai'sheh ayen'dh b'hou'ldh

H'vveyth'h hhheardh'h-zsh'eypp'hed ph'ey'hce
Ayen'dh vyng'zze auv'he aeov h'ghoulh'dh

Zsh'heh'e h'gunnh'a h'leddeh h'mheh'
Ht'rouh'g'he aht'e Vvur'l'dh

Oye, h'dh'eh'rzhe aht'e Thyt'hoh,
A'vai'sheh ayen'dh b'hou'ldh

Oye, l'hem'he h'gheue at'ho Oevvellaedh'elle,

Ou'herrhe l'haelle Oevvelleheze ha'thvvelleh

Ou'herre t'ea Oevvelleheze zhlh'yey'peh z'heu vvhelleh,

Oye, l'hem'he h'gheue at'ho Oevvellaedh'elle!

Lord Henry

2011-10-25T10:58:00.002+02:00

Wpada do mnie czasami,

Wypija mi kawę, herbatę

(czasem coś mocniejszego)

I gada.

A ja muszę słuchać, jak gada.

O tym, w jakiej pogardzie ma wszystko

(ale po cichu)

I wszystkich

(ale kiedy jest sam).

O tym, ile kobiet by chciał i mógł mieć

(ale wiadomo, żona nie pozwala).

O tym, jak czasem mógłby zaszaleć

(gdyby rodzina i sąsiedzi nie patrzyli na to krzywo).

O tym, że mógłby być artystą, dekadentem,

Rozpustnikiem, agentem chaosu,

Lordem Paradoksu

(ale jakoś nie ma chęci, czasu ani talentu).

Tak gada z godzinę albo więcej

Popija kawę, herbatę

(czasem coś mocniejszego)

A ja słucham, jak gada.

Żeby mógł się wygadać

Zanim wróci do siebie

I do żony, dzieci, szefa, matki, teściowej i innych

I do savoire-vivre-u, pracy, religii i obywatelstwa.

A na razie

Niech gada.

Tyrael [REM#4]

2011-10-10T12:04:00.003+02:00

[...]

Dwójka dzieci,

A nad nimi

Biały opiekun w zbroi.

(kto?

ja?)

[Adiemus w tle]

Oddasz?

Oddam.

[...]

Fajka Magritte'a

2011-09-21T14:40:00.003+02:00

To nie jest zdanie w języku polskim,
pisane alfabetem łacińskim.

Shire

2011-09-06T20:43:00.004+02:00

Znowu powracam.

Powracam ze spokojem,

Bo niewiele się tam dzieje

(dobrego czy złego)

Powracam zmęczony,

Szukając chwili spokoju

(ale w jakichś rozsądnych granicach)

Powracam z nostalgią,

Za tym, czego i tak już nie ma.

(ale kiedyś było i ja o tym wiem)

Powracam z przyjemnością,

Wiedząc, że trochę tu pobędę

(ale, na szczęście, nie za długo).

Powracam i patrzę za siebie.

Har-Magedon (2)

2011-08-24T14:22:00.001+02:00

Uwierzyli we wszystko,

Wszystko dokładnie obliczyli

(zgodnie z Tekstem Źródłowym),

Wszystko porzucili i oddali

(komu trzeba).

A potem zebrali się wszyscy

W umówionym miejscu,

W niewielkiej, cichej gromadce

I czekali.

Przygotujcie się...

...

Tym razem też nie.

Surnia ulula

2011-08-17T12:38:00.000+02:00

Szedłem wśród traw, samotnie,

Gdy słońce już znikało

I nagle, gdzieś w pobliżu,

Ona mnie zawołała.

Wydawszy zew, sfrunęła

Gdzieś z nieba i usiadła

Na drzewie, na gałęzi,

Świdrując mnie spojrzeniem.

Widząc ją, przystanąłem,

Spytałem: "Co byś chciała?".

Ona kłapnęła dziobem

I rzekła: "Chodź się ścigać!"

I rozwinęła skrzydła

I prędko w dal pomknęła.

I pomyślałem: "Pewnie!"

Po czym ruszyłem za nią.

Lecz z oczu mi zniknęła,

Biegłem więc w przód, na oślep

I tylko gdzieś z daleka

Słyszałem, jak mnie woła.

Wołała: "Biegnij! Biegnij!"

Lub: "Szybko! Bo nie zdążysz!"

Więc biegłem dalej, chociaż

Zmęczyłem się już trochę.

I w końcu się poddałem,

Usiadłem, dysząc ciężko

Gdzieś na przydrożnym pniaku,

Nie mogąc biec już dalej.

I wtedy przyleciała,

Obok mnie przycupnęła,

Dziobnęła mnie wesoło

I rzekła mi: "Wygrałam!

A tobie radzę - poćwicz!"

I potem odfrunęła

Do chmur i do księżyca,

Który już wcześniej wzeszedł.

A ja siedziałem jeszcze

Z kwadrans, a może dłużej,

Potem westchnąłem, wstałem

I wyruszyłem dalej.

Oevvellaedh'elle III

2011-08-06T11:15:00.001+02:00

Oye, l'hem'he h'gheue at'ho Oevvellaedh'elle,

Ou'herrhe l'haelle Oevvelleheze ha'thvvelleh

Ou'herre t'ea Oevvelleheze zhlh'yey'peh z'heu vvhelleh,

Oye, l'hem'he h'gheue at'ho Oevvellaedh'elle!

Oye, l'hem'he h-'hette h'sveph'th Ou'hk'h h'dh-on d'hehre,

Ou'hwoze vyng'zze h'ku'th h'kveyk'hleh h'drouh aht'e eyhre

Ayen'dh ou'hwo khu'nn h'rheyzze h'u, ey'vv'he h'u h'dyere,

Oye, l'hem'he h-'hette h'sveph'th Ou'hk'h h'dh-on d'hehre.

Oye, l'hem'he h'gheue at'ho Oevvellaedh'elle,

Ou'herrhe l'haelle Oevvelleheze ha'thvvelleh

Ou'herre t'ea Oevvelleheze zhlh'yey'peh z'heu vvhelleh,

Oye, l'hem'he h'gheue at'ho Oevvellaedh'elle!

aEdd'veynne

2011-07-22T09:18:00.001+02:00

dajcie
mu

okój

okojnie

ać
alić

(się)

Kosa Saag [REM#3]

2011-07-09T15:14:00.002+02:00

[...]

Wspinałem się sam,

Droga nie była zbyt prosta,

Ale radziłem sobie

(zresztą to nie był pierwszy raz).

Na samym szczycie czekała na mnie wioska
(między drzewami),

A w niej święto.

[...]

Skene (II)

2011-06-24T23:06:00.000+02:00

Kiedy skończyliśmy,

Pomyśleliśmy, że lepiej było jednak

Tak jak było wcześniej.

Zmiany nie wyszły na dobre,

A to co znane i wyuczone na pamięć

W końcu spodobało się nam bardziej.

Ale i tak nikt nie patrzył,

Więc mogliśmy spróbować

Ten jeden raz.

Somekindof Theatre

2011-06-16T00:20:00.001+02:00

I tak:

Król, który chciał oszukać przeznaczenie
Nie dopuścił do głosu wieszczków, wróżbitów i innych,
Którzy wiedzieli jak się sprawy mają,
Więc nie dowiedział się kto jest kim
I lżej mu było z tą niewiedzą.

Młoda księżniczka okazała się posłuszna,

Nie zajęła się bratem i tylko załkała nad nim cicho,

Wraz ze swoją strachliwą siostrą.

Ale przynajmniej przeżyła.

Młody książę, chociaż zasępiony i załamany,

Nie uwierzył jednak w ducha,

Nie wykrył spisku i wolał Być.

Ale za to zachował życie swoje, swojej dziewczyny

I całej reszty.

Szkocki rycerz, ambitny i żądny chwały,

Nie okazał się być pantoflarzem i zdrajcą,

Więc kilka lat później nie odkrył w sobie tyrana,

Nie głosił przy tym ponurych monologów

I dobrze mu się wiodło.

Niemiecki naukowiec i alchemik,

Stając przed wielką szansą, daną mu przez

Kuszącą siłę wyższą,

Jednak nie skorzystał.

I doczekał końca swoich dni

Wśród nudy, kurzu i starych ksiąg,

Choć przynajmniej dzięki temu

Nikomu nie zaszkodził.

Tajemniczy więzień siedział tylko smętnie w lochu,

Nie miał ochoty na przemiany,

Ani na wypisywanie dat i imion na ścianach,

Ani na improwizowanie,

Więc siedział tylko i wzdychał.

Młody chłopina w ludowej czapce, z rogiem w ręku,

Wywiązał się należycie z powierzonego zadania,

Nie wrócił po czapkę, zadął w róg

I był zryw.

Majster i czeladnicy nie tylko nie mówili,

Ale i nie robili niepotrzebnych rzeczy.

Siedzieli tylko

I produkowali obuwie.

Dwaj panowie pod drzewem

Znudzili się w końcu czekaniem

I poszli.

Bohater jakoś zwlókł się z łóżka,

Umył twarz, ogolił się

I od razu poczuł się lepiej,

Chociaż trochę.

I z innymi też było inaczej.

Skene (I)

2011-05-16T11:20:00.002+02:00

Mieli dziś przyjść,

A nie przyszli.

Nikt nie zajął miejsca.

Gdy wyszliśmy, aby grać,

Zobaczyliśmy tylko czerwone fotele.

Puste.

Ale zagraliśmy mimo to,

Tyle że trochę inaczej.

Ten jeden raz.

Strigidae

2011-05-11T00:13:00.002+02:00

W parku było już ciemno,

Kiedy tamtędy wędrowaliśmy,

Słysząc co chwilę okrzyki

Dziwnie znajome.

Czując w pobliżu oczy

(jedną parę, a może więcej).

Krążyliśmy chwilę między drzewami

I szukaliśmy,

Ale nie znaleźliśmy nikogo.

Raz zobaczyliśmy skrzydła,

Ale nie wiedzieliśmy czyje to.

Ale i tak miło było pomyśleć,

Że to były One.

Math (99)

2011-04-20T20:44:00.003+02:00

Przyszedł

Przeszedł

Pójdź

poszedłem

Ha-Nocri [REM#2]

2011-04-09T10:32:00.003+02:00

[...]

Złożyli go.

Ale ja i tak czekałem,

Aż wstanie.

Nie chciałem się czuć oszukany.

(chciałem spotkania i rozmowy,

która by wszystko wyjaśniła

i wyprostowała)

W końcu przyszli jacyś czterej.

Weszli z pompą, ale i z pośpiechem

I powiedzieli,

Że faktycznie gdzieś zniknął.

Miło było to usłyszeć.

[...]

[jakieś coś czegoś]

2011-04-03T19:47:00.003+02:00

[motyw przemijania]

jesień liście lecą

[motyw przemijania]

coś o bólu życia

[motyw przemijania]

parę trudnych słówek

[motyw przemijania]

coś tam o modlitwie

[motyw przemijania]

[motyw przemijania]
[motyw przemijania]
nocne zdołowanie
[motyw przemijania]

[motyw przemijania]

jakaś filozofia

[motyw przemijania]

i megalomania

[motyw przemijania]

Strix nebulosa

2011-03-17T11:36:00.002+01:00

Wszedłem do biblioteki

(czasem tam chodzę ot tak,

bo chcę się porozglądać,

czasem, lecz nie tym razem).

Szukałem tam tytułu

Niełatwo dostępnego

Na każdej z długich półek,

Wśród starych woluminów.

I wreszcie go dostrzegłem,

Gdzieś w kącie, na stoliku.

Podszedłem, ucieszony,

Lecz tam ujrzałem jego,

Jak sfrunął spod sufitu,

Sędziwy i szarawy,

Usiadł przy tamtej książce

I dziobem ją otworzył.

Nie chciałem mu przeszkadzać,

Więc stałem i patrzyłem,

Jak wlepia żółte oczy

W strony tej rzadkiej księgi.

Czasem zahuhał mądrze,

Czasem zaś ze zdziwienia

Przekrzywiał głowę, szponem

Mierzwiąc pierzastą brodę.

Ja stałem tak z godzinę,

Aż mi się to znudziło

I szkoda było czasu.

Podszedłem więc do niego

I klepnąwszy go w skrzydło

Spytałem cicho: "Mogę?"

Lecz on mnie zmierzył wzrokiem

I fuknął: "NJE! Bo czytam!"

Więc cóż, musiałem czekać

Długimi godzinami,

Aż w końcu skończył czytać,

Ziewnął i zamknął księgę,

Po czym wzniósł się i zniknął

Gdzieś pomiędzy półkami,

Tyle tylko, że książkę

Wciąż trzymał w swoich szponach.

Więc, niezadowolony,

Wyszedłem z biblioteki,

Myśląc: "Trudno, cóż zrobić,

Poszukam innych źródeł".

Oevvellaedh'elle II

2011-03-09T09:59:00.003+01:00

Oye, l'hem'he h'gheue at'ho Oevvellaedh'elle,

Ou'herrhe l'haelle Oevvelleheze ha'thvvelleh

Ou'herre t'ea Oevvelleheze zhlh'yey'peh z'heu vvhelleh,

Oye, l'hem'he h'gheue at'ho Oevvellaedh'elle!

Oye, l'hem'he aul'dheh G'h'r'eae't'h-G'h'r'eae'eye z'hee,

Ou'hwo syeyt'hezze h'eyne n'auldehe lyeyb'hrar'hee

Ayn'dh khun'th-m'hpleathezze zzvv'eye't P'eohe'trree,

Oye, l'hem'he aul'dheh G'h'r'eae't'h-G'h'r'eae'eye z'hee.

Oye, l'hem'he h'gheue at'ho Oevvellaedh'elle,

Ou'herrhe l'haelle Oevvelleheze ha'thvvelleh

Ou'herre t'ea Oevvelleheze zhlh'yey'peh z'heu vvhelleh,

Oye, l'hem'he h'gheue at'ho Oevvellaedh'elle!

Cadogan Owl (albo Niczym Ezra Pound - Podejście Drugie)

2011-03-01T20:47:00.002+01:00

Edwin i Jun obok siebie na sali kinowej,

Dwie Pójdźki na gałęzi dębu o zmierzchu.

Avalon [REM#1]

2011-02-12T17:45:00.001+01:00

[...]

A potem, ze szkoły

(znanej, chociaż zmienionej),

Wyszedłem na zewnątrz.

Droga wiodła przez pola,

Zielone i spokojne.

Leżeli tam (po obu stronach drogi)

Ludzie, raczej niemłodzi.

(nie byli pijani, nieprzytomni,

ani tym bardziej martwi;

chyba zwyczajnie spali)

I jeszcze ta muzyka.

Tyle tylko, że gdy raz zawróciłem,

Ciężko było tam powrócić

Raz jeszcze.

[...]

Rimelyk

2011-01-30T10:49:00.003+01:00

Pewien krzepki wojownik z Grenady

Ze wszystkimi chciał bić się na szpady,

Więc panowie (lub panie)

Przyjmowali wyzwanie,

Lecz on na to: "Oj, dziś nie dam rady...".

Metropolia (fragment)

2011-01-20T22:40:00.002+01:00

Staliśmy tak i patrzyliśmy na siebie,

Ona na mnie z doliny, ja na Nią ze wzgórza.

Zapaliła dla mnie sztuczne światła i ognie.

Zagrała dla mnie parę industrialnych kawałków,

Zapowiedziała, że będzie jeszcze ciekawiej.

Zaprosiła,

Więc zszedłem do Niej.

Nyctea scandiaca

2011-01-04T12:46:00.002+01:00

Siedziałem więc w pociągu,

Gdy drzwi się otworzyły

I wsiadła do przedziału,

Taszcząc za sobą bagaż.

Rozsiadła się wygodnie,

Biała i napuszona,

W fotelu naprzeciwko,

Dygając ku mnie lekko.

Kanapkę wyciągnęła

(chyba z gryzoniem jakimś,

bo łapy oraz ogon

z dwóch kromek wystawały).

A ja, siedząc spokojnie,

Zerkałem czasem na nią,

Ostrożnie, jednym okiem,

Bo się nie lubię gapić.

Kiedy poczuła w końcu

Mój wzrok na swoich piórach,

Patrząc na mnie, rozwarła

Dziób w przyjaznym uśmiechu.

Lecz w końcu pociąg stanął

Na docelowej stacji,

A ona zapytała:

"Pomożesz mi z bagażem?"

Więc otworzyłem okno,

By mogła stąd wyfrunąć.

Bagaż się zaklinował,

Więc z tego nic nie wyszło.

Skrzydłami trzepotała,
Robiła wściekłe miny,
Miotała się niezłomnie,
Lecz bagaż zły drgnąć nie chciał.

Wyszliśmy więc jak wszyscy,

Wysiedliśmy na peron,

Ona dygnęła i gdzieś

Z bagażem podreptała.

A ja ruszyłem dalej,

Wraz z tłumem, w swoją stronę,

Nie spiesząc się przesadnie

I myśląc sobie: "Aha."

Oevvellaedh'elle I

2010-12-23T14:48:00.004+01:00

Oye, l'hem'he h'gheue at'ho Oevvellaedh'elle,

Ou'herrhe l'haelle Oevvelleheze ha'thvvelleh

Ou'herre t'ea Oevvelleheze zhlh'yey'peh z'heu vvhelleh,

Oye, l'hem'he h'gheue at'ho Oevvellaedh'elle!

Oye, l'hem'he dzh'holleh h'Snoevveh z'hee,

Ou'hh'hllh zhmm'eyhlle ayendhe aezzkkhe:
"Eu, R'hey'll'he?",

Eye'hllh as'zhaye: "Eya, R'hey'll'he!", e'hy'e:
"Nha'u Vv'haye!"

Oye, l'hem'he dzh'holleh h'Snoevveh z'hee!

Oye, l'hem'he h'gheue at'ho Oevvellaedh'elle,

Ou'herrhe l'haelle Oevvelleheze ha'thvvelleh

Ou'herre t'ea Oevvelleheze zhlh'yey'peh z'heu vvhelleh,

Oye, l'hem'he h'gheue at'ho Oevvellaedh'elle!

H'eyne

2010-12-10T11:45:00.000+01:00

Te'a zhlh'yeyp'heh oevhe Hrh'yehs'oeonh

H'bhryeehnkkezze fhoerrth' Oevvelleheze.

Shisha Bar (Wyjście)

2010-09-01T11:21:00.015+02:00

Sitting here now in this bar for hours,
Trying to write it down,
Fitting in hard with harder to come,
Trying to fight it...

(The Sisters Of Mercy)

Szklanica już wykończona,

Ciemno się zrobiło,

Ale ja nadal tu siedzę

I bawię się dymem.

Aż dociera do mnie,

Że jakoś przestało mnie to bawić

I że wszystko na zewnątrz,

Nawet zimno, nawet deszcz, nawet inni,

Będzie lepsze, radośniejsze i ciekawsze.

Bo w końcu ile można tak siedzieć tylko

I bawić się dymem?

Wstaję więc z ostentacyjną ulgą,

Podążam w stronę drzwi,

Naciskam klamkę...

I nic.

Zamknięte.

Otworzą dopiero jutro,

Więc będzie chyba trzeba poczekać.

Więc chyba wrócę na miejsce,

By bawić się dy...

Nie, zaraz, chwila! No ileż można?! Tak się nie da i trzeba stąd wyjść po prostu!

Szczęśliwie, oprócz drzwi jest tu też okno.

Pięścią nie będę go wybijał, rzecz jasna,

Ale od czego są rzeczy martwe?

Shisha się nada.

Szyba się rozpada,

A ja wychodzę

I oddalam się krokiem szybkim i zdecydowanym.

I idę ulicą, nie tyle pustą, co przestrzenną,

Otoczony powietrzem, nie tyle zimnym, co ożywczym

I deszczem, nie tyle chłodnym, co kojącym.

I stwierdzam, że wszystko to jest lepsze,

Niż bar, w którym można tylko siedzieć

I bawić się dymem.

_______________________________

And all this vegetable world appeared on my left foot
As a bright sandal, formed immortal of precious stones and gold
I stooped down, and bound it on
To walk forward through eternity...
(William Blake)

Inland Empire

2010-08-24T14:21:00.001+02:00

Raz, pamiętam, byłem młodszy niż byłem i siedziałem w jakimś KaeLu i czekałem aż mnie odstrzelą, ale nie bałem się, bo wiedziałem, że jak umrę, to i tak przeżyję i wrócę do swoich, a zresztą, jak przyszło co do czego, to poczułem tylko, jak coś mnie ukłuło w kark i w sumie tyle, potem nic chyba.

KaeL pojawił mi się też jeszcze raz, kiedy myślałem, że to Niebo, a to Czyściec chyba był i tam znowu usłyszałem, że idę na odstrzał, kulka w łeb no i trochę mnie to wprawiło w zdenerwowanie, czy histerię wręcz, ale i tak się to jakoś nie skończyło.

Albo znowu kiedy indziej byłem przywiązany do dwóch desek zbitych ze sobą w miarę równo, niezbyt wysoko nad ziemią, a do picia dostałem ocet na gąbce i wiem, że skojarzenia mogą się same nasuwać, ale nic na to nie poradzę, a powiem wręcz, że mi się podobało.

Albo parę razy coś tam zniszczyłem, podpaliłem, albo kogoś tam skasowałem, ale jakoś nikogo, oprócz mnie, to nie ruszyło, a jeszcze co po niektórzy pomagali mi w tym, co robiłem, albo w sprzątaniu po tym, co już zrobić mi się udało.

A kiedy indziej miewałem swój zespół, tylko problem był z tym, że trzeba było wystąpić, a materiału ni widu ni słychu i nawet tekstu jakoś nie dało się napisać, ale raz przynajmniej ktoś chciał wywiadu, więc z każdym razem jest chyba coraz lepiej.

I było tego jeszcze więcej, a to wszystko nie poza, tylko wewnątrz, aż żal czasem wychodzić i czasem chce się zostać na dobre.

Chociaż...

username

2010-08-15T12:32:00.012+02:00

Thank God for the Internet!

Wstaje zawsze tak samo,

Bez ociągania, 6:45.

Śniadanie je zawsze tak samo,

W milczeniu i raczej szybko.

A potem wychodzi, zawsze tak samo,

I czeka na autobus, zawsze ten sam.

A po drodze nigdy niczego nie nasłuchuje,

Niczego nie wypatruje, nikogo nie napotyka.

W zakładzie poważnej, acz nieciekawej, pracy

Pracuje zawsze tak samo.

Raczej żwawo, raczej pospiesznie,

Raczej po cichu, żeby się nie rzucać w oczy

I żeby inni się nie rzucali,

Ani szef ani koledzy ani, broń Boże, klienci.

A jak już ktoś się rzuca,

To wtedy, jak zawsze, posłusznie milczy,

Poruszając tylko głową.

(góra-dół-góra-dół, zawsze tak,

Nigdy prawo-lewo-prawo-lewo)

I w końcu wychodzi, zawsze tak samo,

I czeka na autobus, zawsze ten sam.

A po drodze znów niczego nie nasłuchuje,

Niczego nie wypatruje, nikogo nie napotyka.

---------------------------------------

Wieczorem siada przy biurku,

Zakłada na uszy obciachowo wielkie słuchawki

I obcuje z muzyką, tak zwaną, młodzieżową.

I wpatrzony w jaśniejący ekran,

W miejscach praktycznie nie istniejących

Wypisuje głośno:

jestem szaleńczy jestem mroczny jestem artystyczny

jestem luźny jestem buntowniczy jestem niepokorny

jestem ironiczny jestem zabawny jestem interesujący

jestem filozoficzny jestem poetycki jestem inny

naprawdę

Lyntzyan (fragment)

2010-07-23T11:38:00.009+02:00

LYNTZYAN

[do siebie]:

Więc przyszło mi żyć z niespokojnym duchem,
Wszak świat tak wielki, ja - tak nieznaczący
I nic już nie wiem, niczego nie zdołam
Obmyślić dobrze, pewnie, niezależnie.
Wiecznie ktoś inny chce, lub coś innego,
Za mnie mną samym rządzić. Ale przecież
Mógłbym to wszystko...

SŁUGA
[zza kulis]:

Panie!

LYNTZYAN:

Przyjdę zaraz!

Więc o czym to ja... ach tak! Mógłbym wszakże

Zmienić podejście, by urosnąć w siłę...

Bo mógłbym uznać, że to, co tu widzę,

Nie wykroczyło poza moją głowę,

Że świat, to zaledwie iluzja, projekcja,

Której zezwalam istnieć przez swe myśli.

Że to ja ludziom daję życie, kiedy

Spotykam ich, bo wcześniej nie istnieli

I oni także są tylko wytworem

Mego umysłu. Zaś za prawdę uznać

Mógłbym to tylko, co sam zaplanuję,

Zrobię, wymyślę, powiem - nic poza tym!

Nie dałbym sobie wmówić, że istnieje

Świat, ludzkość, prawda, jeśli nie pozwolę

Im w jakiś sposób zaistnieć. I byłbym

Dla świata tego władcą, stwórcą, ojcem,

Ba! Samym...

SŁUGA

[zza kulis]:

Panie!

LYNTZYAN:

Idę! Skończę później...

Diolag

2010-07-07T13:45:00.002+02:00

Zapytał mnie:
"Czyż potrafisz policzyć
Gwiazdy na Niebie?"

A ja, uśmiechając się blado,
Odparłem:
"A potrafię!"

A On zamilkł znacząco,
Zanim zapytał po namyśle:
"A więc ile ich jest?"

A ja rzuciłem okiem w Niebo,
A potem, patrząc Mu prosto w Twarz,
Odpowiedziałem:

"mjiljart."

Boeruovvynghe Oevvelleh

2010-06-14T23:41:00.003+02:00

D'he Oevvelleheze aehrreh n'dh vvheathh d'hyiie zheyymmeh...

Boeruovvynghe Oevvelleh

Eyzze e'a zmhalle

Lhoengh-l'heggheae'd Oevvelleh!

Boeruovvynghe Oevvelleheze

E'avveh bhrayeghte

Yuelluuvve Yeyzze.

Boeruovvynghe Oevvelleheze,

Oe'vv aelhe eaggheze

E'avveh gkhrhayyshe l'heggheaeze.

S'heaoh zshhayehhse

Maa'thaedd'veynne,

Aemmaep'haerreoreh Oe'vv Aelhe Oevvelleheze!

Athene noctua

2010-06-04T13:49:00.004+02:00

Czekałem pod jej budką

Niezłomnie, przez dzień cały,

Czekałem aż coś zrobi,

Coś, co mnie natchnie, wzruszy.

Coś znaczącego, z jakimś

Podtekstem poetyckim,

Coś inspirującego

Do napisania czegoś.

Czekałem, ale ona

Nic w sumie nie robiła,

Ot, wyleciała gdzieś tam,

Latała, przyleciała,

W budce siedziała chwilę,

A potem znów to samo -

Wzleciała, polatała,

Wróciła. Z myszą w dziobie.

A ja patrzyłem, wierząc,

Że jednak to nie wszystko,

Że chociaż raz, na krótko,

Stanie się Coś. Czekałem.

A ona, którymś razem

Dojrzała mnie wśród krzaków,

Spojrzała na mnie dziwnie,

Jednym i drugim okiem

I pokręciła głową,

Na wszystkie świata strony,

Dygnęła ze dwa razy

I tako do mnie rzecze:

"No, ale co mam zrobić?

Zaśpiewać ci? Zatańczyć?

Przejechać się rydwanem?

Na harmonijce zagrać?

Ty wymagasz zbyt wiele,

Chciałbyś niemożliwego

I szukasz dziury w całym,

Cudów tam, gdzie ich nie ma.

A przecież - popatrz wokół,

To wszystko, choć realne,

Czy nie wydaje ci się

Ładne, chociaż codzienne?

Właśnie! Więc nie wydziwiaj,

Doceń to, co dostajesz,

Przyjmij i nie wybrzydzaj -

To moja na dziś rada!"

A potem odleciała,

A ja jeszcze przez chwilę

Siedziałem sam ze sobą,

Myśląc: "Hmm... to niegłupie!"

Przeczucie wojny, niekoniecznie domowej

2010-05-01T11:39:00.007+02:00

Something in the air
For those who know the signs
Something in the air
A storm..

(Marillion)

Wstałem zaskakująco wcześnie

I, co ciekawe, bez problemów.

W łazience woda była podejrzanie właściwa,

A zarost niepokojąco nie stawiał oporu.

Śniadanie niecodziennie dobre, chleb taki jakiś świeży

I kawa jakaś przedziwnie odpowiednia,

Ani za słodka, ani za gorzka.

Niepewnie wyszedłem w miasto, a tam

Powietrze zadziwiająco niezatrute, ulice ironicznie czyste

I te drzewa takie straszne,

Żywe jak nigdy dotąd.

A ludzie jacyś tacy dobrzy, szczerzy,

Kulturalni, wyrozumiali, uprzejmi,

Trzeźwi i ze wszystkiego zadowoleni.

A na ekranach - niespodzianka! - mówią do rzeczy,

Dyskutują po ludzku, bawią się na poziomie

I jak krytykują, to aż miło słuchać.

I, nie wiedzieć czemu, zniknęła gdzieś moda

Na mieszanie z błotem, na introwersję na pokaz,
Na ostentacyjną ignorancję,

I na nieuzasadnione nadużywanie trudnych słówek.

I dzień ten był optymistyczny, płodny i satysfakcjonujący.

Jak rzadko kiedy, o ile w ogóle.

Niby wszystko fajnie, pięknie, ładnie i jak ze snów.

Ale mimo tego, w głowie słyszałem wciąż ciche:

"Uważaj!"

Król Olch (Remastered)

2010-04-01T10:46:00.003+02:00

A któż to tam siedzi na ławce, gdzieś w parku?

To dwóch pięknych chłopców i worek towarku!

Z lubością się raczą tym magicznym ziołem,

Twarze mają jasne i miny wesołe!

"Ej, stary, dlaczego się gapisz w te drzewa?"

"Bo między olchami Król chodzi i śpiewa,

I roztacza wokół światło życiodajne!"

"Ech, towar nasz mocny to i wizje fajne."

"Chodź do mnie!"-Król rzecze-"Chodź, zbliż się kolego,

Dziś w nocy zrobimy imprę na całego,

Będzie muza, tańce, trunki jak marzenie,

Więc proszę cię, przyjmij moje zaproszenie!"

"No i czemu patrzysz pomiędzy te drzewa?"

"Bo ten Król bez przerwy tam chodzi i śpiewa!

I woła, że urządzi mi imprezę przednią!"

"Chyba już wyjarałeś dawkę odpowiednią!"

"Chodź chłopcze"-Król woła-"Zapraszam do siebie.

Mam trzy córki, piękne jak anioły w niebie!

Każda z nich powabna, krągła i ponętna,

Każda z nich rozkoszy chwile dać ci chętna!"

"Dlaczego znów oczy wytrzeszczasz w ciemności?"

"Król mi obiecuje same cudowności!

Jego córki pragną się ze mną zabawić!"

"Chyba będziesz musiał to zielsko odstawić."

"Chłopcze, to wołanie już mnie denerwuje!

Nie chcesz tu podpłynąć, więc cię przyholuję!"

"Ej, stary, ten Król tu podchodzi, jest blisko!

Pomóż mi! Ratuj mnie! Błagam cię na wszystko!"

"Koleś, z tobą faktycznie coś się dzieje złego"

Rzekł mu kumpel, trzymając chłopca omdlałego.

Lecz na próżno mówił-młodzian skonał już,

Gdzieś tam, w miejskim parku, gdzie brud, dym i kurz...

Heja

2010-03-17T12:51:00.001+01:00

A miłość jest jak...

Sova Pójdźka.

Mała, okrągła i pierzasta

I jak się zdenerwuje to tak fajnie dyga...

Czy coś takiego...

Łącznie Słomkę (Yeah, Right)

2010-03-16T10:48:00.007+01:00

(Wyprodukowano we współpracy ze Stephen King)

dźwięcznym ręcznikiem mając
towarzyszył jak dwóch
temat piekła

wszedł spojrzał nimi
samochód prawda?
.Skoro pierw-
Marka

całe
to- goiła
pulsującej stukać
wzrok zginął szedł

psychopompy

Lemuel

2010-02-25T19:08:00.003+01:00

Raz się przełamał

I wyszedł na miasto.

I naprawdę miał nadzieje,

Że to mu dobrze zrobi,

Że pomoże.

Mijając innych na swojej drodze,

Bardzo chciał, żeby udało mu się

Nie dostrzec w nich

Jedynie bardziej rozwiniętych naczelnych,

Jałowych, wydrążonych, słomianych.

Ale jakoś mu to nie szło.

Zaczął więc, jak to miał w zwyczaju

Szeptać im pogardliwe pamflety,

Ale raczej cicho.

(I na dodatek wmawiał sobie, że nikt inny tego nie robi)

Jednak mimo wszystko rozglądał się,

Próbując dostrzec w nich

Chociaż przebłysk tego,

O czym zwykły czasem mówić

Wiersze i piosenki z radia.

Szukał, szukał, szukał...i nic.

Wtem, kiedy miał już wracać,

Znalazł! Są!

Są oczy, mądre, spokojne,

Pełne inteligentnego, naturalnego uroku.

Takie oczy!

A wraz z tymi oczami

Cztery łapy, rozlatany ogon,

Przydługi pyszczek

No i kłapciate uszy.

Od tego czasu woli patrzeć w chodnik.

Überwald

2010-01-26T20:35:00.010+01:00

The bats have left the bell tower
The victims have been bled
Red velvet lines the black box
Bela Lugosi's dead

(Bauhaus)

Autobus zmierza radośnie na wschód,

Zwiewam od swoich, chociaż na dni parę,

Pod ręką paczka podrabianych płyt,

W głowie obracam to jedno pytanie:

Zastanę Vlada?

Wysiadam, myślę, że nie będzie źle.

Choć niepokoi, to jednak raduje

Krzykliwy kicz, tutejszy trunek i

Przy dworcu pijak z siekierą (jak zombie!)

Wreszcie na chwilę bez nadzoru, dziś

Wśród nocy biegam, bawię się, błaznuję,

Nad ranem - jejciu - zachorzałem coś,

I znowu wszystkich wokół zapytuję:

Zastałem Vlada?

Choć niedomagam, czas mi w drogę, bo

Dzisiaj wjeżdżamy Hrabiemu na chatę.

Wjeżdżam więc, patrzę - no i gdzie tu mrok?

Gdzie gotyk, legend relikty ponure?

Nie ma! Miast tego - bibelotów skład,

Już u mnie w domu jest więcej klimatu,

A tutaj - parę starych krzeseł, szaf

I zabytkowy kawał czekolady.

Nie ma Hrabiego i nie wiem gdzie jest

Nie jest uchwytny dziś, ani u siebie,

Ani gdzieś w smętnej okolicy, tam,

Wśród tanich masek na pobliskim targu.

Nie ma go nigdzie - może uciekł sam,

A może ludzie na śmierć go znudzili?

Niepocieszony, wracam do was i

Ze smutkiem stwierdzam:

Vlada nie zastałem.

Cesarz Wszystkich Sóv

2010-01-03T20:52:00.005+01:00

Niech grzmią akordeony,

Niech kłapią wiekiem puchy,

Gdy wjeżdża swym Rydwanem

Cesarz Wszystkich Sóv!

To On, Absurdu Anioł,

Nonsensu to Namiestnik

I Sensei Surrealu,

Cesarz Wszystkich Sóv.

W wymyśle gniazdujący,

Ze znudzenia wynikły,

Na nie-wiesz-co stworzony,

Cesarz Wszystkich Sóv.

Linczuje ci logikę,

Poniszczyć chce powagę,

Schematy straszy srodze

Cesarz Wszystkich Sóv.

Obejmie cię spojrzeniem,

Skatuje, skonfunduje,

Lecz i przygarnie czule

Cesarz Wszystkich Sóv.

Choć nie wiesz co i na co,

I tak już nie dbasz o to,

Gdy ma cię pod swym skrzydłem

Cesarz Wszystkich Sóv.

Podwiezie cię ze sobą,

Byś głosił, że choć dziwny,

To jednak z niego równy

Cesarz Wszystkich Sóv.

Wyprawa (fragment)

2009-12-16T11:19:00.000+01:00

Zabrałem ze sobą obfity prowiant,

Bo droga zapowiadała się długa.

Zabrałem zapasową Szatę, tak na wszelki wypadek,

Wszak ubrania się niszczą.

Zabrałem swój Miecz, wykuty własnoręcznie,

By nikt mnie nie zatrzymywał po drodze.

Zabrałem swoją Magiczną Księgę,

By móc wspomagać swoją mądrość.

Zabrałem swoją Lutnię,

By cieszyć uszy swoje i cudze.

Zabrałem to wszystko

I poszedłem.

Szary Hrabia

2009-11-25T11:55:00.001+01:00

Czekam na Cię,
Hrabio, Szary Hrabio,
Kiedy Ty spokojnie szykujesz się
By wyjść mi na spotkanie.
Nie będziemy czekać na się
Do piątej po południu,
Skoro chcemy się już teraz...

Teraz!

Pójdź w me objęcia,
Hrabio, Szary Hrabio.
Pozwól mi poczuć swój gorący dotyk
Pod naturalnie zniecierpliwionymi palcami.
Pozwól mi poczuć swój zapach
Nęcący mnie i budzący we mnie
Najpierwszą z żądz!
Pozwól mi poczuć Cię we mnie,
Gdy wspólnie będziemy zgłębiać
Nasze tajemnice
I upajać się sobą, aż do końca.

A kiedy,
Hrabio, Szary Hrabio,
Będziemy już zbliżać się do końca,
Pozostaw w moich nasyconych ustach
Swój trwały ślad.
A jednocześnie spraw, bym czuł
Pewien niedosyt,
Kiedy będę dochodził

Do końca...

Bajka z pewną analogią

2009-11-13T11:24:00.004+01:00

"Proszę, opowiedz mi o ludziach!" -
Poprosił pewnego razu
Mały Tasiemiec
Dużego Tasiemca.

"Głupi jesteś! W ludzi wierzysz?" -
Obruszył się Duży Tasiemiec -
"Przecież ludzie nie istnieją!"

"Jak to nie istnieją?" -
Zapytał ze zdziwieniem Mały Tasiemiec

"A tak to!" -
Odparł autorytatywnie Duży Tasiemiec,
Prężąc się dumnie -
"Żyję już tak długo, dłużej niż ty
I jeszcze nigdy żadnego nie widziałem!"

Sushi & Sushi Killer

2009-11-10T16:06:00.001+01:00

Słońce, wschodzące na pustyni
Dziś nie chciało przynieść mi ulgi.
Chciałem zagrzebać się w piachu,
Albo skulić pod kamieniem
I znieruchomieć,
Nie zważając na
(zbyt głośny)
Zew Rzeczywistości.

Chciałem...
Ale ni cholery nie mogłem, no!

Na szczęście wyciągnąłem dłoń
I ucieszył mnie ryk fal,
Wstrząsanych rzuconym przeze mnie
Wężowym kamieniem.

Spadł deszcz...

Sumatra

2009-10-30T19:02:00.003+01:00

Podwójne
Podwoje
Świętej
Świątyni
Rozwarły się powoli,
Jakby z niepewnością,
Wpuszczając do środka
Sygnały Świata

Nieubóstwione
Bóstwo
W cichym
Anty-ryku
Przełknęło strumień
Życiodajnej Niewidzialności.

I usłyszało głos,
Szepczący błagalnie
Znikąd:

"O, powstań, powstań!"

I powstało...

Coś

2009-10-13T10:15:00.004+02:00

W sumie to jest tak,
Że na dobrą sprawę
Jak chcę, to potrafię
Przekonująco pisać o wszystkim.

Potrafię pisać o ludziach
Tych, których widziałem
I tych, których wymyśliłem
Na potrzeby utworu.

Potrafię pisać o rzeczach
Świata tego i Tamtego,
Samymi słowami tam sięgać
Gdzie wzrok nie sięga.

Potrafię pisać wreszcie
W sposób nawet niebanalny
O tym, co we mnie nazwać
Jest mi najtrudniej.

Ale jakoś nie potrafię
W sposób zmyślny, zwinny,
Mnie i innych zadowalający
Napisać czegoś o Tobie,

Moja Ty.

Coś w tym jest.

Gospel

2009-10-06T21:15:00.004+02:00

No, jesteś.
Jak zwykle bez zapowiedzi.

To ja teraz nastawię herbatę,
A Ty siadaj i

Mów, ja słucham.

Pewnie znowu próbowali Cię
Scharakteryzować.
Dobierali Ci ubrania,
Modelowali Ci twarz,
Przyklejali i zrywali brodę.

Mów, ja słucham.

Pewnie znowu, będąc u Ciebie
Zamiast rozmawiać z Tobą
Rozglądali się błędnym wzrokiem
Po Twoim mieszkaniu,
Albo tym, co nim miało być.

Mów, ja słucham.

Pewnie znowu wyciągali łapy po pieniądze,
Powołując się na wpływy u Ciebie.
I znowu bili się po mordach,
Kątem oka zerkając w Twoją stronę,
Żądając wyrazów uznania.

Mów, ja słucham.

I pewnie znowu wiedzieli o Tobie
I Twoich sprawach
Więcej i lepiej niż Ty sam.
I znowu chcieli za Ciebie decydować o tym,
Jaki, Który, Czyj i Czy
Jesteś.

Mów, ja słucham.

I wiesz co Ci powiem?
Ty się za bardzo przejmujesz.

Frazowanie

2009-09-24T20:59:00.002+02:00

Życie jest jak...
Ognisko na plaży o zachodzie słońca...

Dlaczego?

Nie wiem,
Ale to zarąbiście brzmi.

Biskup Ignacy

2009-09-04T11:36:00.003+02:00

Był raz żołnierz, co młodszych kolegów nie kocił,
Starzec, co nie marudził, dzieciak co nie psocił,
Kierowca, co na gazie za kółkiem nie siadał,
Polityk, co los kraju nad własny przedkładał,
Artysta, który kasy za swój trud nie żądał,
Młodzian, co grzesznych filmów nigdy nie oglądał,
Sumienny robol, lekarz, który nie strajkował
I urzędnik, co zdanie petentów szanował.
Był też zamożny student, policjant uczciwy,
Ksiądz skromny i pokorny, sędzia sprawiedliwy,
I elegancki menel i klient cierpliwy
I szef wyrozumiały i Polak szczęśliwy.
"A cóż to jest?"-spytacie-"Toż to jakieś jajka!"
Odpowiem Wam: Być może, wszak to tylko bajka.

RParuzja

2009-08-08T14:50:00.003+02:00

A kiedy wreszcie przyszedł,
Ubraliśmy paru naszych w krawaty
I wyszliśmy z chlebem i solą.

Na dzień dobry wcisnęliśmy Mu do ręki
Nasz ojczyźniany sztandar,
Zamiast dwóch desek zbitych ze sobą w miarę równo.

Wyrwaliśmy Mu z rąk Jego Pisma,
I wepchnęliśmy Mu w ręce nasz ojczyźniany śpiewnik,
Aby czym prędzej nauczył się go na pamięć.

Nie dając Mu dojść do słowa,
Przedstawiliśmy Mu nasz ojczyźniany program,
Aby głosił go jak należy, gdzie należy.

Kazaliśmy mu dać się zaadoptować
Naszej ojczyźnianej Matce
I zmienić obywatelstwo na bardziej wygodne.

Na koniec kazaliśmy mu ściąć włosy
I ubrać się w nasz ojczyźniany strój
I zoperować nos, odrobinę zbyt podejrzany.

A kiedy wreszcie pokręcił głową i przemówił,
To w wiele znaczącej ciszy
Sięgnęliśmy po kamienie.

Har-Magedon

2009-08-02T11:19:00.002+02:00

Otworzyłem oczy - było OK.
Włączyłem radio - było OK.
Włączyłem telewizor - było OK.
Włączyłem kompa - było OK.
Otworzyłem lodówkę - było OK.

Nikt nie szczekał,
Nikt nie drapał,
Nikt nie gryzł,
Nikt nie łypał wściekle.

Zadowolony z bycia OK,
Zasiadłem tedy do posiłku,
Celem nim się delektowania.

I wtedy, ot tak z niczego
Światła pogasły...

Pomyślałem sobie: "O!"
.

Desakracja

2009-07-23T11:07:00.007+02:00

Przestąpię próg,
Krokiem ostrożnym, ale zdecydowanym.

Stanę na środku,
By mieć ogląd na wszystko.

Na malowidła i płaskorzeźby,
Na dziwnie geometryczne zwierzo-ludy,
Na upierzone węże i dymiące zwierciadła,
Na wielorękich, tajemniczych tancerzy,
Na słońce z jęzorem wysuniętym szyderczo
Spomiędzy kłów,
Na dumnego Starca w bieli,
I na Tego Człowieka,
Z permanentnym sennym, acz sympatycznym
Uśmiechem.

A także na pomniki wokół mnie,
Na nieznośnie piękne, niekompletnie odziane
Istoty płci wątpliwej,
Na mniej piękne, lecz szlachetne, szczelnie odziane
Postacie, powykrzywiane dziwnie.
Na słupy z wieloma obliczami,
Nieco niewyraźnymi,
Na złotego człowieka w kwiecie lotosu
Z uśmiechem Mony Lisy.

I na innych.

A kiedy już się naoglądam,
Wezmę młot, topór,
Czy cokolwiek tam będę miał pod ręką.

I zacznę unicestwiać to wszystko,
Ruchem ostrożnym, acz zdecydowanym,
By nie tyle zniszczyć,
Co dokopać się...

A na koniec zaprószę ogień,
Wyjdę stamtąd
Krokiem szybkim i nieostrożnym
By móc z dala poobserwować,
Jak się wszystko pali.

Lubię jak się coś pali.

A gdy już będzie po wszystkim,
Może wtedy będziemy mogli wreszcie
Porozmawiać.

Niczym Ezra Pound

2009-07-20T19:54:00.001+02:00

Chciałem napisać wiersz,
Niczym Ezra Pound.

Wiersz krótki i prosty,
A w swej krótkości i prostocie - piękny.

Chciałem napisać,
Ale już nie chcę.

Shisha Bar (Wejście)

2009-07-19T10:51:00.019+02:00

ESTRAGON:

Well, shall we go?

VLADIMIR:

Yes, let's go

They do not move.

Bawię się dymem.

A przy tym przyglądam się w milczeniu szklanicy Po mojej prawicy. Chłodnym okiem oceniając to, co w niej jest, Zanim sprawię, że tego nie będzie. Powoli zgrywam się z tym, co wokół, Doceniając fakt, że mogę W takich miejscach zagrzebać się Z dala od wszystkiego, na godzinę, albo więcej. Napoczynam szklanicę I bawię się dymem. Skanuję otoczenie. Tam siedzi grupka naszych. Gadają sobie o swoich sprawach, Których nie muszę uznawać za swoje A tam siedzi grupka nie naszych. Z Francji chyba, albo może z Belgii... I też gadają o...nie wiem o czym, Pewnie co tam słychać we Francji, albo może w Belgii. Nie chcę się przyłączać. Bawię się dymem. A że mam teraz czas i chęć, To myślę do siebie. Myślę, że przecież mógłbym podejść, porozmawiać, Zabłysnąć w obcym towarzystwie Żartem, intelektem, urokiem osobistym, Bo przecież jak chcę, to potrafię. Albo na przykład wyjąć kartkę, pisadło I ułożyć coś takiego, Czego jeszcze nigdy nie widzieliście. Otworzyć wam nowy rozdział... Albo jak już stąd wyjdę, Zaczepiać was wszystkich na ulicy, I mówić, co naprawdę myślę o rozbijaniu na atomy, Efektownych cieplarniach, czy co tam teraz jest na czasie. I uśmiechać wam na siłę te wasze wykrzywione W podkówkę, szare mordki, Śmiać się bezczelnie i wrzeszczeć: "I love myself! I want to live!" I wreszcie gwałtem wedrzeć się na podium, Zgromadzić was wokół i prowadzić, By na koniec odwrócić się i oznajmić: "Ale przecież wy nigdy nie będziecie Mną!" Tak mógłbym, Ale teraz bawię się dymem. I w sumie wiem przecież, Że kiedy wreszcie się podniosę i wyjdę, Dotrze do mnie, że jest wieczór, zimno I deszcz, a ja parasola nie wziąłem. I przypomnę sobie, że brak mi Środków, czasu, sił I że chęci też jakby mniej. I utwór też mi nie wyszedł tak jak chciałem. Ale o tym później, bo teraz Wykańczam szklanicę I bawię się dymem.